Welkom



Welkom, leuk dat je langskomt.....

vrijdag 26 augustus 2016

Teer neusje



Heerlijk dit zomerse weer! Ik snak al een tijdje naar tropische temperaturen. Niet dat je mij nu in de zon zult vinden, dat vind ik alleen maar fijn met een strand of zwembad binnen springafstand. Maar dat gevoel van zomer, echt, daar knapt mijn gemoed behoorlijk van op. Er kleeft echter ook een klein nadeel aan.

Lang geleden, heel lang geleden kun je wel zeggen, ben ik ernstig verbrand. Het was 1973 en de zomervakantie was net begonnen. Ook toen was het heerlijk weer en 's avonds zouden we op bezoek gaan bij mijn oom en tante. Zij vierden vakantie op een vakantiepark bij ons in de buurt en ze hadden ons uitgenodigd om 's avonds te komen barbecueën. Tegenwoordig heeft iedereen zo'n buitengrill en is barbecueën tot kookkunst verheven, maar in die tijd was het nog behoorlijk curieus. Mijn oom en tante hadden dat zelfs nog nooit gedaan. Mijn ouders hadden dus alles wat nodig is voor zo'n gezellig eetfestijn meegenomen. Mijn vader stak de barbecue altijd aan door spiritus over het houtskool te gieten, dat even te laten intrekken en er dan vanaf een afstand een lucifer in te gooien. Dat gaf even flinke vlammen, maar daarna begon het wachten  op witgloeiende kooltjes. Als het zover was kon het feest beginnen.  Mijn moeder zette altijd een emmer water klaar voor het geval dat. Nooit nodig gehad dat water. Nu liep het even anders.

Mijn vader had het aansteekritueel weer afgewerkt en alles ging prima. Wist mijn oom veel dat je moest wachten. Hij dacht dat het vuur uit was gegaan en wilde een handje helpen door er weer wat spiritus op te kieperen. Dat ging dus niet goed. Fles in de fik en die fles met inhoud gooide hij over mij heen. Niet expres natuurlijk maar ja ... de gevolgen waren heftig. Die emmer met water had totaal geen nut, want in een mum van tijd was ik weg. Ik heb nooit meer zo hard op klompjes gerend als toen. Mijn dappere vader heeft uiteindelijk de vlammen met zijn blote handen gedoofd. Gevolg: rechterarm en oor verbrand, vier weken ziekenhuis, weg zomervakantie. Dat was geen leuke tijd, geloof me. De methoden die ze in dat (streek)ziekenhuis hanteerden waren, om het zacht uit te drukken, niet van deze tijd.

Ik kwam op een kamer te liggen met twee andere kinderen. Een meisje van mijn leeftijd, dat kokend theewater over zich heen had gekregen en een meisje van twee jaar dat een dagje onbeschermd op het (Nederlandse!) strand had rondgelopen. Ook zij was ernstig verbrand met als gevolg: dikke zwarte korsten op haar ruggetje. En juist dat maakte diepe indruk op mij. Dat de zon dat met je kon doen!

Ik geloof niet dat ik mij toen al iets voornam, maar later toen ik mijn eigen kindertjes kreeg had ik wel steeds het schrikbeeld van dat kleine verbrande meisje voor mij. Dat zou hen nooit overkomen, daar zou ik wel voor zorgen. Nu zou ik liegen als ik zou zeggen dat mijn kinderen nooit (een beetje) verbrand zijn. Maar ik smeerde en smeerde, ik had immers met eigen ogen gezien wat de schade kon zijn als je het niet zou doen.

Maar dan nu.

Een paar weken geleden hadden we ook een paar van die snikhete dagen. Ik zat lekker in de tuin sieraden te maken, onder de parasol. Mike, onze kater, is altijd graag bij je en hij lag dus ook heel de dag buiten.  Maar hij lag wel in de zon. Gruwel dat ik niets in de gaten had!

De dag daarna vond ik al dat zijn neus er zo vreemd uitzag. Hij heeft altijd een roze neusje, maar nu zag het een beetje vuil rood. We maakten er nog grapjes over en noemen hem clowntje. Ach gut, het arme beest.



Het weekend daarna was ik met B. de boot aan het vervoeren, dus ik had Mike twee dagen niet gezien. Eenmaal weer thuis kwam Mike lekker op schoot, even knuffelen, blij dat we elkaar weer zagen. En ik zag dat er dikke donkere korsten op zijn neus zaten. Hij was gewoon verbrand, de ziel.



Toch maar even langs de dierenarts die mijn vermoeden bevestigde. Mike kreeg een ontstekingsremmer en ik de opdracht hem voorlopig uit de zon te houden. Dat was niet zo heel moeilijk want de zon was inmiddels nergens meer te bekennen. Mike leek er overigens niet zoveel last van te hebben. Hij kijkt wel heel zielig op de foto, maar dat komt meer door het flitslicht van de camera. Daar houdt hij niet zo van.

Na ongeveer anderhalve week vielen de korstjes er vanzelf af en kwam er een heel teer huidje tevoorschijn. Een huidje dat nog niet echt tegen zon bestand is en dus beschermd moet worden.



En zo komt het dus dat ik Mike achterna ren met tubes zonnebrandcrème. Een likje maar hoor, maar zoals begrijpelijk vindt hij dat niet leuk. Dus probeer ik hem overdag zoveel mogelijk binnen te houden en dat gaat goed. Hij is gelukkig toch meer een nachtkat.

De dierenarts vertelde dat het wel vaker voorkomt dat katten en honden verbranden, vooral neuzen en oren met weinig pigment schijnen daar gevoelig voor te zijn. Ik heb het gelukkig in mijn leven, met toch een behoorlijk beestenboel verleden, nog niet eerder meegemaakt. Maar met Mike en zijn tere neus blijft het met dit soort dagen dus voor altijd oppassen geblazen

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Leuk dat je even bij me langskwam en bedankt voor je reactie.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...