Welkom



Welkom, leuk dat je langskomt.....

zaterdag 26 november 2011

Zielepinkie


Zo’n 5 weken geleden op 19 oktober had ik een klein akkefietje in de keuken tijdens het koken, nou ja koken, patat bakken. Ik had van alles uit de diepvries gehaald en ontdekte dat de frikandellen tot een grote klomp waren aaneen gevroren.  Om ze los te wrikken zette ik er een mes tussen en duwde met grote kracht. En tja, dat ging dus niet goed. Met gebalde vuist schoof ik over het mes, met als gevolg een snijwondje in mijn pink. Het voelde meteen niet goed, ook al was het niet eens zo’n grote snee, mijn pink voelde vreemd aan, een beetje doof en ik kon hem niet meer buigen. Na wat heen en weer getwijfel toch maar even naar de huisartsenpost. De dienstdoende arts zei dat  het een gewone snee was en gaf de assistente de opdracht het dicht te plakken en te verbinden. Maar na een kleine week ben ik toch maar naar mijn eigen arts gegaan, die het ook niet vertrouwde en mij doorstuurde naar het ziekenhuis. Twee dagen later stond ik geboekt voor een operatie door de plastisch chirurg en wist ik dat er daarna een revalidatieperiode van 12 weken zou volgen. Drie maanden zou ik mijn rechterhand niet actief mogen gebruiken en zou ik niet mogen fietsen,autorijden en sporten. Buigpeesletsel heeft blijkbaar veel tijd nodig om te herstellen. 

De eerste dagen heb ik wat tranen gelaten, van angst voor de operatie, van onmacht omdat het allemaal zo onvermijdelijk was en van verdriet om wat ik allemaal niet zou kunnen de komende maanden. Het voelde in eerste instantie als een groot zwart gat. De operatie stond gepland op 16 november, eerder was niet mogelijk helaas. Omdat ik heel erg tegen narcose opzag, had ik in overleg met de anesthesist gekozen voor lokale verdoving in de vorm van een zgn. zenuw-block. Via de oksel wordt de zenuwbaan die naar de arm loopt verdooft, zodat de arm totaal gevoelloos wordt.  Eventueel zou ik daarbij een soort roesje kunnen krijgen als ik dat wilde. 

Naarmate het steeds helderder werd wat me te wachten stond en ik me daar langzaamaan op voorbereidde, werd ik steeds rustiger. Ik nam veel tijd voor mezelf,was lief voor mezelf en genoot heel erg van alles wat ik nog met twee handen kon doen. Ook kwam er een telefoontje dat er een plekje was vrij gekomen in het operatie schema, zodat ik een week eerder geholpen zou worden. En hoe eerder hoe beter de kans op succesvol herstel van de pees, dus ik was er wel helemaal klaar voor.  

De dag van de operatie was ik behoorlijk kalm en vol vertrouwen heb ik mij overgeleverd aan de goede zorgen van het medisch personeel. Alles ging goed en voorspoedig en ’s avonds lag ik weer heerlijk in mijn eigen bed. Mijn arm was nog volledig gevoelloos op dat moment en ik had dus gelukkig ook helemaal geen pijn. Die sloeg wel ’s nachts in alle hevigheid toe,maar was redelijk goed te onderdrukken met pijnstillers. Twee dagen later mocht ik mij weer melden in het ziekenhuis,dit keer bij de revalidatiearts. Het was nodig ze snel mogelijk met oefenen te beginnen, om allerlei nare bijwerkingen te voorkomen. Daarmee begon een uitdagende periode, niet alleen voor mijn pink,maar ook voor mij als persoon,want oh…..je komt jezelf echt wel tegen dan. Maar dat wordt een ander verhaal een andere keer. Wel alvast een foto van de oefenspalk waar ik twee dagen later mee opgezadeld werd.


 Een aantal mensen hebben aan me gevraagd via de mail of op andere wijze hoe het met mij gaat,omdat ik al zo lang niets meer had gepost. Dat vond ik wel lief.  Het gaat echt goed met me op dit moment en dat wilde ik even laten weten, maar ook even mijn verhaal doen. En dat doet dan ook weer goed. 

Fijn weekend voor iedereen, liefs van Mandy
             
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...