Welkom



Welkom, leuk dat je langskomt.....

dinsdag 19 juli 2011

Zon op je bord!


Even een lekker zomers recept, om alvast in vakantiestemming te komen. Volgende week begint onze vakantie en dit jaar blijven we in Nederland. De laatste keer dat we niet naar het buitenland gingen was in 2006. We hebben drie weken regen gehad, bijna onafgebroken. Dat was op zijn zachts gezegd niet fijn! Vorig jaar hebben we met het hele gezin een droomvakantie gehad op Bonaire ter ere van ons 25 jarig huwelijksjubileum. Ik hoef niemand uit te leggen denk ik, dat het daar (bijna) altijd mooi weer is. Zelfs regen is leuk op Bonaire….

Maar nu dan drie weken aan de Nederlandse kust. Op zich heerlijk…….maar dan wil ik wel een beetje mooi weer. Dus ga ik de weergoden maar een beetje verleiden met een lekker tropisch gerecht: Surinaamse massala kip. Eigenlijk hoort daar kousenband bij, maar dat verkopen ze hier in dit dorp niet en aangezien ik geen zin had om alleen daarvoor naar de stad te rijden, heb ik als alternatief maar voor sperziebonen gekozen. 

Nodig: één ui, drie teentjes knoflook, twee eetlepels garam massala (kerriemengsel te koop bij de toko), rood pepertje, 3 eetlepels olie, kilo kip (pootjes, kluifjes, karbonades, filet: wat je maar lekker vindt), één tomaat, 3 á 4 aardappels, 4 eieren, 400 gram sperziebonen, blokje kippenbouillon, 2 takjes selderij.

Doen: Maak eerst een massala mengsel. Ik gebruik hier altijd de vijzel voor, maar het kan ook met een keukenmachine (of gewoon met de hand!). Pers de teenjes knoflook, snipper de ui en de rode peper (zonder de zaadjes!) heel klein. Vijzel deze ingrediënten samen met de garam massala tot een smeuïge massa.

Snijd de kip in stukken, schil de aardappels en snijd ze in kleine partjes, de tomaat in kleine stukjes snijden. Leg de takjes selderij en het bouillonblokje alvast klaar.

Verhit in een grote koekenpan of wok de olie en bak op niet al te hoog vuur de massala pasta een paar minuten. Voeg nu de stukken kip toe en bak dit weer een paar minuten tot de kipstukken aan alle kanten gekleurd zijn. Dan kun je de aardappelpartjes toevoegen en even meebakken, totdat ze ook volledig bedekt zijn met het massala mengsel. Voeg nu de tomaatstukjes toe en roer het geheel goed door. Op dit moment voeg ik een flinke scheut water, samen met een verkruimeld bouillonblokje en de takjes selderij toe. 


Nu mag het geheel een tijdje sudderen. Neem hiervoor een pan met een deksel. Ik giet het na het bakken altijd over in een grote afsluitbare braadpan. Laat het minstens drie kwartier op een zacht pitje koken, maar als je er de tijd voor hebt: Langer sudderen smaakt lekkerder!

Maak ondertussen de sperziebonen schoon en kook ze beetgaar in een aparte pan. Giet de bonen af en laat ze het laatste kwartier mee sudderen met het kipmengsel. 

De eieren hard laten koken in een minuut of acht, pel ze en laat ze ook een paar minuten mee pruttelen met de stoofpot. De selderijtakjes even verwijderen. Zo…..klaar! 
Dit gerecht kun je prima eten met gekookte rijst of met lekker brood, zoals Turks brood of Naan (Indiaas). Eet smakelijk! 


De laatste tijd komt het er niet echt van om regelmatig te bloggen of zelfs maar berichten van anderen te lezen, laat staan te reageren. Ik ben met mijn aandacht tijdelijk bij heel andere dingen. Het schooljaar van Luke afronden, de judoperikelen, ik heb Facebook ontdekt en ben begonnen met gitaarspelen. Allemaal heel leuke dingen, maar ik kom tijd tekort. Het komt wel weer denk ik. Eerst maar eens vakantie houden. 

Ik wens iedereen vanaf hier een heerlijke vakantietijd en laten we hopen dat we hier in Nederland ook tropische taferelen mogen verwelkomen. Het zou fijn zijn!

zaterdag 9 juli 2011

Ik heb nieuwe schoenen!

Allereerst wil ik iedereen nog even bedanken voor de ontzettend lieve meelevende reacties op mijn laatste post. Echt heel lief!

Het wordt zo langzamerhand wel een beetje stilletjes in blogland, de een na de ander gaat met vakantie. Wij hebben het nog in het vooruitzicht, dit jaar is onze regio de laatste die vakantie krijgt, dus mijn zoon moet nog twee weekjes naar school. Een week later zullen wij dan ook vertrekken, niet zo ver, want dit jaar blijven we eens een keer in Nederland. Ook leuk, maar hopelijk werkt het weer wel een beetje mee dan. Tot nu toe is het goed te doen vind ik. Over het algemeen is het in ieder geval droog.

Vandaag ben ik eens een keer alleen met mijn man naar de stad geweest, het was niet de bedoeling om uitgebreid te shoppen, want dat ga ik as. vrijdag met mijn dochter doen, maar ja, je bent een meisje of je bent het niet. Dus toch een paar schoenen gescoord, echt heel leuke dit keer, al zeg ik het zelf. Kijk maar even...




Mooi hè? En ze zitten lekker, ook niet onbelangrijk.........al weet ik niet of ik dat na een uurtje wandelen nog steeds zal vinden. Er zitten best wel hakken onder....

Weet je wat ik vaak heb als ik nieuwe schoenen heb gekocht, dan hoor ik in gedachten dat liedje van de smurfen........



Ja precies die! En dat krijg je niet snel meer uit je hoofd :))

Vroeger toen de kinderen nog klein waren draaiden we vaak de smurfenliedjes in de auto, vooral tijdens lange autoritten. En dan met z'n allen hard meezingen, heerlijk! Ik heb nieuwe schoenen schoenen......



dinsdag 5 juli 2011

5 juli 1992

Dag lief kind van mij

Vandaag is het alweer 19 jaar geleden dat je werd geboren. Helaas veel te vroeg verliet je mijn lichaam, zodat leven voor jou niet mogelijk was. Je was echt een prachtig jongetje en het was heel moeilijk van jou afscheid te nemen. Je was zo welkom. 

Toch heb je een plek gekregen in ons gezin en wordt er nog geregeld aan je gedacht. Bijvoorbeeld op momenten waar normaal gesproken een mijlpaal plaats vindt. 

Zo vroeg ik me laatst nog af of je net als je grotere broer en zus ook je rijbewijs had gehaald op je 18e zodat jij op deze leeftijd ook in mijn autootje zou rondcrossen. Of hoe jij de puberjaren zou zijn doorgekomen en of we dan net zoveel strijd met jou hadden gehad als met je oudste broer. Misschien was je wel meer als je zus, die ons veel minder kopzorgen heeft bezorgd. 

Daar ben ik wel eens benieuwd naar.  In ieder geval zou je nu al bijna een volwassen mens zijn geweest. Maar helaas, dat is niet zo. Jij zal voor mij altijd dat heel kleine kindje blijven, dat ik maar één dag van mijn leven kon vasthouden. Ik heb wel heel goed gekeken en kan je voor mijn geestesoog nog uittekenen. 

Gelukkig maar, lieve Alec, want jou wil ik nooit vergeten. Het is echt niet zo dat ik nog diep verdrietig ben omdat jij niet bij ons kon blijven. Nee, het is meer een “zoete pijn”, ik heb inmiddels wel geleerd in mijn leven dat de dingen niet altijd gaan zoals we graag zouden willen en dat we niet allemaal gezond oud worden. Dat soort dingen gebeuren nu eenmaal. En je hebt nu eenmaal ook veel liefde gebracht die ik ook nog steeds kan voelen. 


Maar soms, heel soms en meestal op zo’n dag als vandaag, is er ineens een klein angeltje in mijn hart dat zich roert. Ik geef me daar dan ook maar aan over, het is uiteindelijk toch omdat ik van je houd. En dat gedenken we vandaag, Alec, dat je bij ons hoort en dat we van je houden.

Veel kusjes van je mama.

maandag 4 juli 2011

Spring!

Nog vier weken en dan gaan we op vakantie! Daarover een andere keer meer. Eerst maar eens fatsoenlijk dit schooljaar afronden. 

Dit jaar is onze regio de laatste die zomervakantie krijgt, dus mijn jongste zoon moet nu nog drie weken naar school. Die weken zijn meestal  nogal hectisch, zeker toch dit jaar. Het schoolhoofd en zijn vrouw, die ook leerkracht is op dezelfde school, nemen afscheid, ze gaan met pensioen. En dat wordt groots gevierd. 

Onder andere met de komst van Theatergroep Spring.  Dat betekent geen voorstelling voor de kinderen maar door de kinderen. In één dag wordt een theaterstuk ingestudeerd met alle kinderen van de school.  Echt elk kind speelt mee, elke groep heeft een rol, zo was hij ooit in de kleutergroep een van de kokkies, allemaal witte mutsen met pollepels en gardes in hun knuistjes. Vorig jaar in groep zes werd het verhaal van Mowgli uitgebeeld en was zijn klas een groep wilde apen. Ze hadden hiervoor prachtige maskers met grote oren gemaakt en allemaal bruine kleding aan. De kleuters bijvoorbeeld waren de olifantjes met lange slurven. 


Elke keer krijgen de kinderen uit groep 7 individuele rollen en die hebben ook tekst.  In de tijd dat mijn kinderen op deze school zaten is Theatergroep Spring al drie keer langs geweest, telkens als er een lustrumviering was, maar nog nooit zat één van mijn kinderen in groep 7. Tot nu dus! 

Mijn zoon wilde ook wel graag een rol, dus hij ging nu ook auditie doen. En hij kreeg een van de bijrollen, precies die rol die hij wilde. Een hoofdrol was voor hem teveel van het goede. Nu hoeft hij ook niet zoveel tekst uit zijn hoofd te leren :))

Maar goed, aan het einde van die dag, als er geoefend, geploeterd, gezwoegd, geschminkt en genoten is, mogen alle ouders komen en krijgen we een heuse voorstelling te zien. En dat is genieten hoor, ik zit elke keer weer met een brok in mijn keel te kijken, zo ontroerend vind ik dat ik ben nu eenmaal een emotionele muts. Het plezier van al die kinderen is zo mooi om mee te maken. En elke keer weer voel ik diep respect voor die mensen van Spring, die met zoveel enthousiasme zoiets bijzonders doen. Wil je er meer over weten, kijk dan even op hun website.

Verder moet er nog een praktisch verkeersexamen worden gedaan door groep 7.  We zijn de route al eens wezen oefenen op de fiets en vandaag moesten alle kinderen hun fiets mee naar school nemen, omdat er gekeurd moest worden.  De fiets moet natuurlijk wel voldoen aan alle veiligheidseisen, zo niet dan kan hij nog even voor het examen gerepareerd worden naar de fietsenmaker. Zo blijf je wel lekker bezig toch?

Alsof dit nog niet genoeg is heeft hij ook nog een judo examen en hoopt toch echt wel de oranje band te gaan halen.  De week daarna is de judokampioenschap van de club, dan is er weer kans op een beker of vaantje of iets dergelijk. 

 
Duss…….druk druk druk nog even. Maar we zetten de schouders er nog maar even onder om de jongeman op allerlei manieren bij te staan. Ik denk wel dat hij straks echt aan vakantie toe is anders ik wel.

vrijdag 1 juli 2011

Schone lei....


Vroeger was ik een wandelende organizer. Een agenda had ik niet nodig, een telefoonklapper evenmin. Alles zat in mijn hoofd, zelfs mijn geliefde gebruikte mij als zijn  persoonlijke assistant. Ik vergat zelden wat en boodschappenlijstje maken deed ik ook bijna nooit. 

Dat is inmiddels wel veranderd, geen idee hoe dat zo is gekomen haha. Ik heb een agenda, die ik ook gebruik (!), een kalender, een telefoon waar ik afspraken in noteer en een memo-bord. Is iets in huis op, ik schrijf het meteen op, handig om later een boodschappenlijstje te kunnen maken, zodat ik niets vergeet in te kopen.

Hoe heerlijk dat ik elke keer weer met een schone lei kan beginnen....

 Ik wens iedereen een heerlijk weekend!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...