Welkom



Welkom, leuk dat je langskomt.....

woensdag 30 maart 2011

Nieuwe klus...

De trap....Ruim twee jaar geleden kwamen we in ons nieuwe huis. Er hoefde niet echt veel aan het huis te gebeuren, want de keuken en de badkamer waren helemaal naar ons zin en het huis was verder goed onderhouden. 

Wel hebben we de muren van alle kamers naar onze smaak aangepast met behang en verf. En de houten vloeren geschuurd en gelakt. Toen vonden we het wel weer welletjes. 

Alleen de trappen en gangmuren stonden nog op het programma om aangepakt te worden. Twee jaar later wordt het dus wel tijd. Alles is inmiddels geschuurd, dus ik kan beginnen. 


 Jaja, ik ben inmiddels al weer twee weken verder, maar....vandaag gaat het beginnen....denk ik. 

Mmm, ik weet in ieder geval al hoe ik het wil hebben. Het is nu een beetje kleurloos. De traptreden worden antracietgrijs en de zijkantjes roomwit (nu is het een vies vergeeld bedorven melkkleurtje) en de muren zullen knallen: turkoois blauw. 


 Het wordt vast heel mooi...........ooit. Nu ga ik verf halen.......dus!

dinsdag 29 maart 2011

Lekker!

Ik ben al een tijdje bezig met proberen wat overtollige kilo's kwijt te raken en met resultaat mag ik wel zeggen. Er zijn al bijna 7 kilo's verdwenen. Het gaat me ook best gemakkelijk af moet ik zeggen. Het enige wat ik soms echt mis zijn paprikachips en chocolade. Daar denk ik best wel eens vaak aan.
*zucht*

Nou had ik een tijdje geleden een chocoladetaart gemaakt (en ook opgegeten) en in mijn blog beloofd dat ik het recept nog eens zou plaatsen. Bij deze dan! 

Nog even en dan mag ik van mezelf ook weer eens smullen van  zoiets heerlijks. Nu alleen nog maar even aan denken. Ik hoop dat jullie er wel lekker van smullen


Franse chocoladetaart

Nodig: 300 gram chocolade, 300 gram boter, 300 gram suiker, 5 eieren gesplitst, 1 eetlepel bloem, springvorm ø 24 cm, 125 ml crème fraiche (of room), pot kersen op sap.

Bereiden: Verwarm de oven voor op 180 °C. Verbrokkel de chocolade en smelt deze au bain-marie in een kom. Laat de chocolade niet te heet worden.
 Voeg de boter in kleine stukjes toe en roer tot een egaal chocolademengsel ontstaat. Meng er dan de eidooiers doorheen.
Vet de springvorm in met een beetje boter en bestuif deze dan met bloem.
Klop de eiwitten stijf en voeg tijdens het kloppen de suiker toe. Het is belangrijk dat de kom en de gardes volledig vetvrij zijn, anders zal het eiwit niet goed stijfkloppen.
Spatel de stijfgeslagen eiwitten voorzichtig door het chocolademengsel om het zo luchtig mogelijk te houden.
Giet het beslag over in de springvorm. Zet deze  in het midden van de oven en  bak de taart af in 30 minuten. Klaar!
Lekker met een klodder crème fraiche (room) en een lepel kersen, mmmm…

vrijdag 25 maart 2011

Stapelen op vrijdag

Na een aantal weken genoten te hebben van allerlei mooi, gekke, kekke, grappige en vrolijke stapels heb ik zin om ook een keer mee te doen. Het idee komt van Irma (klik). Ga hier gauw kijken om meer stapels te zien!

Hier is mijn stapel (en mijn eerste zelfgemaakte collage-foto met dank aan mijn dochter :))

Ja, ik ben best wel stapel op beren. De onderste beer kocht ik toen ik een jaar of 18 was, van het geld dat ik verdiende met werken in de 3 suisses winkel van mijn moeder. In de loop van de jaren kwam er af en toe eens eentje bij. De bovenste beer,Winnie de Pooh, heb ik zelf gemaakt van vilt. Beren zijn gezellig!
 
 Ik wens je een fijn weekend.....liefs Mandy


dinsdag 22 maart 2011

Er broeit iets :)


Het stroomt weer, geloof ik. In tegenstelling tot wat de volgers van dit blog misschien denken, is het al een aardig tijdje geleden dat ik mijn laatste tas maakte. Door allerlei, wat ik maar afleidende gebeurtenissen in mijn leven zal noemen, was ik een tijdje helemaal niet zo creatief bezig. Met het starten van mijn blog kwam het wel langzaam weer op gang. Vooral door de enthousiaste reacties van een aantal van mijn lezers op wat ik eerder gefabriceerd had, kwam er toch een verlangen naar boven om alles weer op te pakken. Het voornemen was er maar daar was dan ook alles mee gezegd. En ineens….daar was toch weer het idee! Ik heb er een schets van gemaakt en de stofjes die ik wil gaan gebruiken al uit gezocht. De rest volgt vanzelf …..


vrijdag 18 maart 2011

Poppenhuis

Hoe vinden jullie mijn nieuwe brik en brak winkeltje? 


Nee hoor, het is de inhoud van mijn “schatkist”. Poppenhuis spulletjes wel te verstaan. In een vorig leven heb ik een tijdje een poppenhuis gehad. Ik begon ermee in ’93 en mijn twee oudste kinderen waren toen 3 en 5 jaar. Mijn man en ik hebben samen een huis van Greenleaf in elkaar gezet. Daarna ben ik gaan decoreren, ik probeerde het huis net zoals mijn eigen huis in te richten qua stijl en kleur. Het was echt leuk om te doen. Toen kwam het inrichten met meubeltjes, veel gekocht, maar ook heel veel zelf gemaakt. Dat was het moment dat voor mij de lol er een beetje af was. Voor mijn kinderen werd het alleen maar interessanter haha en ach….ik kon die smachtende blikken van die twee niet weerstaan, eigenlijk wel heel goed invoelen zelfs. Dus mochten ze er van mij mee spelen. Maar ja, daar slijt een huis wel van natuurlijk en er gaat wel eens wat kapot. Jammer dan, die twee hadden er toch een plezier van, op hun knietjes voor het huis van mama. 







En nu..... heb ik dus nog een “schatkist” over. Ik ben de laatste tijd wel opvallend vaak op het internet op zoek naar poppenhuizen om te bouwen. Er zijn zoveel mooie te vinden *zucht*

Zal ik weer…….voordat de kleinkinderen zich aandienen?

Schatkist

Hé......dat lijkt wel een schatkist.......

wat zou daar nou in zitten?


Nou, wat leuk!!!..........:):)

Nieuwsgierig?.......Wordt vervolgd....binnenkort.....

Voor nu wens ik je een heerlijk zonnig lente-weekend, geniet ervan!

woensdag 16 maart 2011

Dana komt!

Vanmiddag kreeg ik een sms-je: "Beetje kort dag, maar kan Dana dit weekend komen logeren?" Jaaaah, natuurlijk kan dat. Joepie, mijn oppas-hondje komt weer!! Het is de liefste hond van de wereld en ik vind het heerlijk als ze er is.

Is het geen schatje?

Gelukkig is het bijna vrijdag :))


dinsdag 15 maart 2011

Shoppen

Bedankt voor de lieve reacties gisteren op mijn blog, hartverwarmend hoor! En ik wil de nieuwe volgers ook even hartelijk welkom heten, leuk dat jullie je hebben aangemeld.

Vanmorgen ben ik een ochtendje wezen boodschappen doen en shoppen met mijn dochter. Ze had een dagje vrij en ook al heeft ze last van een beginnende blaasontsteking, ze wilde toch wel graag met me mee. Gezellig!
Ik had voor de kerst een kadobon van Blokker gekregen van mijn zoon en het werd hoog tijd die eens te gaan inwisselen voor iets leuks, voordat het alweer kerst is strakjes. Ook gingen we nog even bij Xenos binnen en zie de buit hieronder.


Een kleurrijk geheel niet waar?



Voor de dochter ook maar een vitamine C boost om de blaasontsteking eronder te krijgen


Poes Nikki moet het even van dichtbij bekijken....

Tijdens onze afwezigheid had de postbode ook nog een pakket voor ons afgeleverd bij de buren. Tjonge....ik voelde me net jarig. Dat was de bestelling die ik afgelopen weekend bij Brocante De Knotwilg had geplaatst....Die moest eerst Uitgepakt (met een hoofdletter) worden, want er zaten zeer breekbare spulletjes in. Gelukkig had ik hulp van Mikey en Nikki......:)


Ik ben echt helemaal blij hiermee..


Prachtige rozenkopjes......een zilverkleurig blik, een zilverkleurige vaas...




en een zilverkleurig schelpvormig boterschaaltje met mesje...



Zo en nu een kop koffie......uit een van mijn nieuwe kopjes ;) Fijne dag nog, xx




maandag 14 maart 2011

Siepie

Vanaf dat ik 14 jaar ben, heb ik eigenlijk altijd wel met één of meerdere (zelf een tijdje met vijf!) katten samengeleefd. Ze waren allemaal in meer of mindere mate lief, leuk, grappig, eigenwijs en gezellig, maar vooral stuk voor stuk uniek. Veel van die katten hebben ook een hoge leeftijd bereikt en zijn van ouderdom gestorven. Dat is natuurlijk altijd verdrietig wanneer dat gebeurt, maar als je een kat steeds een beetje ziet aftakelen, is het ook een natuurlijk gebeuren en wat gemakkelijker te accepteren.

Soms gebeurt er iets wat niet zo natuurlijk is en daardoor wat moeilijker te verwerken is. Zoals Dominique, die op vrij jonge leeftijd voor onze deur is doodgereden. Of Beer, die plotseling verdween en waar we nooit meer wat van vernomen hebben. Ik heb nog lang daarna elke rode kat die ik zag achtervolgd om te kijken of het hem toch niet was. Annabel, ook verdwenen. Het is moeilijk, niet te weten wat er met je lieveling gebeurt is, maar het wel te weten komen, kan ook heel schrijnend zijn.



Vorig jaar hadden we nog één kater over: Siepie. Hij was als kitten van 9 weken bij ons komen wonen en behandelde mij een tijdje als zijn moeder. ’s Avonds viel hij op mijn kussen naast mijn hoofd in slaap en de volgende ochtend werd ik menigmaal gewekt door een beet(je) in mijn neus of een pootje in mijn oor. Hij was een heerlijk gezond speels beestje, die heel goed aardde in ons gezin met nog drie andere katten en twee kleine kinderen. Door een vervelende ervaring, is hij echter veranderd in een verlegen bange kat. Wat er gebeurd is weten we niet, maar hij is een paar dagen zoek geweest en teruggekomen met wat wondjes en afgebrokkelde/afgescheurde nageltjes. Het was in ieder geval duidelijk dat hij het niet leuk had gehad. Dat schrikachtige van hem is nooit meer verdwenen. Maar binnenshuis ging het nog wel en hij kwam nog geregeld ’s avonds als ik naar bed ging even bij me liggen en knuffelen. 

Vorig jaar mei is Siepie verdwenen. Hij was inmiddels 15 jaar en nog steeds een lief bang wezen. Hij vond het heerlijk om in ons nieuwe huis in onze volledig afgesloten tuin rond te banjeren. Daar voelde hij zich veilig en hij taalde er niet naar om de tuin uit te gaan. Maar, in mei gingen we een weekendje weg en onze oudste dochter bleef thuis om op het huis en de beestenboel te passen. Ze heeft Siepie die bewuste avond naar buiten gelaten en is hem eigenlijk een paar uur vergeten. De volgende ochtend was hij weg en hij bleef weg. We hebben pamfletten in de buurt opgehangen, overal gezocht en geroepen en zijn signalement bij amivedi opgegeven. ’s Nachts heb ik wat afgehuild, omdat ik het idee, dat een kat, eentje zo bang als Siepie, zo alleen moet rondzwerven, onverdraaglijk vond. Ik ben blijven zoeken en hoopte geregeld dat ik hem ineens voor de tuindeur door het raampje zou zien gluren. Helaas…


In september, na een lange dag van huis te zijn geweest, checkte ik de website van amivedi, zoals ik dat elke dag deed en tot mijn grote schrik zag ik daar mijn kat beschreven staan. Dood gevonden, in een straatje vlak bij. Samen met mijn dochter ben ik hem gaan bekijken en het was inderdaad onze lieve Siep. Hij bleek al een paar weken af en toe wat eten te krijgen van een dame van 86, die zich wel heel lief over hem ontfermd had, maar die hem eigenlijk zonder dat ze het wist ziek had gemaakt. Siepie was namelijk een blaasgruis-patiënt en moest speciaal voer hebben. Waarschijnlijk is zijn blaas weer verstopt geraakt, met als gevolg dat hij niet meer kon plassen. 

Onbegrijpelijk…..zo dicht bij huis en toch zo ver weg. Gelukkig heeft hij nu geen pijn meer.


Het spijt me dat ik jullie lastig val met zo een droevig verhaal, ik wilde eigenlijk vandaag een grappig verhaal vertellen over de jonge katten die we nu inmiddels weer hebben. Maar dit moest er eerst uit geloof ik, het ging als vanzelf. Dat andere dat komt nog wel.

dinsdag 8 maart 2011

Kriebels...


Oooh wat heb ik zin in de lente! Het kriebelt aan alle kanten, lekker weer de deuren open, beetje in de tuin werken, genieten van alle lentebloemen, genieten van het terugkeren van kleuren in de natuur, de kracht van het voorjaarszonnetje op je bol voelen, buiten zitten met een tijdschriftje. Het lijkt me een zaligheid…..

Ik ben echt een mens van seizoenswisselingen en zou onmogelijk kunnen aarden in een land waar het klimaat altijd gelijk is, of dat nu warm of koud is. Nee, ik verwelkom elk seizoen opnieuw met veel enthousiasme. Zie ook in elk seizoen de charme en vind het heerlijk om mijn winterkleding weer in dozen te proppen en allerlei luchtige jurkjes en rokjes opnieuw tevoorschijn te halen. 

Voorlopig verheug ik me daar alleen nog maar op, het is toch echt nog iets te vroeg om met blote benen en korte mouwen rond te lopen. Maar om al een beetje in de stemming te komen, maar weer een zelfgemaakte tas showen en wat van mijn kettingen, ook al zelfgemaakt, die prima passen bij het aanstormende lentegevoel.


















Ik wens je een heerlijke dag, geniet van het zonnetje….Bijna, bijna, bijna tralalalala!

donderdag 3 maart 2011

Dochter

Wat een dag! Mijn dochter werd vandaag 21 en daar wordt een mens wat sentimenteel van. Ik in ieder geval wel. De tijd glipt als zand door mijn vingers.....

Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik haar voor het eerst zag, zo’n klein poppetje. Ik was zo moe op het moment dat ze mijn lichaam verliet, dat ik het wel allemaal best vond. Het feit dat ik een meisje had gebaard,na twee jaar eerder een zoon te hebben gekregen,was op dat moment voldoende informatie. Verder had ik behoefte aan stilte en rust, de bevalling had zo lang geduurd en ik was compleet uitgeput. En toch….na een verfrissende douche en een lekkere kop soep die mijn geliefde voor me had gemaakt, voelde ik me al snel beter. De verloskundige en de kraamverzorgster gingen al snel weer weg en daar was het moment dat we samen waren met onze kersverse dochter. Met z’n drietjes in het grote bed en ik……ik kon alleen nog maar naar haar kijken….een dochter……en wat is ze mooi!

Vandaag is mijn kleine meisje volwassen geworden. Ze woont nog steeds bij me en toch voelt het als een soort afscheid. Wat het in zekere zin ook wel is natuurlijk. Ze is lekker bezig in het leven  en ik heb alle vertrouwen in haar…...ik ben trots op haar om wie ze is. 

 Morgen ga ik lekker met haar alleen uit eten om de overgang te vieren. Zij koos voor de Griek, ik vind het helemaal goed. 


Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van 's levens hunkering
naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet
hen aan jou gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen
worden weggeschoten.
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige,
en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen
snel en ver zullen gaan.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijl liefheeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is.

Kahlil Gibran

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...