Welkom



Welkom, leuk dat je langskomt.....Hier kun je lezen over en kijken naar alles wat mij bezighoudt. Mocht je willen reageren, voel je vrij om een berichtje achter te laten. Ik wens je nog een fijne dag....

zaterdag 31 december 2011

Vigeland Park in Oslo


Het ontbreekt me helaas aan tijd om een uitgebreid blog te schrijven. Er is toch iets wat ik nog even wil delen. Afgelopen week ben ik met Bob en Luke in Oslo geweest. We hebben daar een heerlijke tijd gehad en veel gezien en ontdekt. Een van de dingen die het meeste indruk op me gemaakt heeft is het Vigeland park. Dat is een prachtig weids park vol met levensgrote beelden van naakte mensen die alle facetten van het leven uitdragen. Ze zijn gemaakt door de kunstenaar Gustav Vigeland die leefde van 1869 tot 1943. Ik zou er nog veel meer over kunnen zeggen, maar ik denk dat de beelden voor zich spreken. Zo mooi……!























De foto’s zijn overigens weer met mijn eigen Nikon D40 gemaakt. Ik kan inmiddels weer met mijn rechterhand op een knopje drukken gelukkig!

Rest mij nu nog iedereen een heel gezellige avond toe te wensen en voor het nieuwe jaar wens ik iedereen veel goeds toe in alle opzichten.Maak er wat moois van!!

maandag 12 december 2011

12 op 12-12

We hebben een druk weekend achter de rug. Dochter en katten zijn verkast naar hun nieuwe (prachtige) stekkie zo'n 5 minuten met de auto hier vandaan. Lopend duurt het denk ik een half uur. Voorlopig mag ik nog steeds niet fietsen en autorijden, maar het is dus ook goed te doen met de benenwagen.

Gisteren waren we druk met voorbereidingen voor kerstmis, maar ook voor de verjaardag van Luke, onze jongste zoon. Hij is vandaag 12 jaar geworden, dus het is groot feest! Hij wilde vandaag alleen slingers, dus ons huis is vrolijk versierd in afwachting van de jarige job en zijn gasten.

                                     De foto is gemaakt met mijn telefoon, ik kan de spiegelreflex camera niet hanteren nu

Vanmiddag komt mijn dochter om te helpen met het bereiden van de maaltijd, lasagne, risotto en ijs toe. Maar eerst moet ik nog even langs het ziekenhuis voor de therapie, waar ik vandaag helemaal geen zin in heb. Gelukkig ben ik met 2 uurtjes weer thuis.

Ons huis is dus nog niet in kerstsfeer. Nog even wachten..... Maar de kerstboom staat al te trappelen in de tuin, onder het afdakje en de versiering is ook al tevoorschijn gehaald. Kijken of Bob morgenavond nog puf heeft om de kerstboom binnen te halen, zodat Luke en ik hem kunnen gaan versieren. Ik heb er zin in...

Maar eerst feest vieren.......lang zal hij leven, lang zal hij leven, hoera hoera hoera!!



donderdag 8 december 2011

Dag poezen!


De prachtigste versieringen heb ik al voorbij zien komen bij medebloggers. Het gaat echt heel erg kriebelen bij me. Voorlopig is er nog geen kerstsfeer hier in huis. Sterker nog, het is een beetje een rommeltje. Ten eerste  omdat ik natuurlijk met één hand de boel niet op-en-top kan bijhouden. Al is er ook best wel veel wat ik nog wel kan. Ten tweede omdat dochterlief een paar weken geleden eindelijk de sleutel heeft gekregen van haar appartementje en dit weekend hoopt te kunnen verhuizen. Ze is druk bezig alles in orde te maken, voornamelijk samen met haar vader. Dat zij gaat vertrekken is één ding, maar ze gaat ook de (haar) twee katten meenemen. Vorig jaar oktober kwamen ze bij ons wonen als kittens van 9 weken en de afspraak was dat als Sophie op zichzelf zou gaan wonen (ooit), zij de katten zou meenemen, omdat ik niet nog  eens 15 á 20 jaar katten in huis wilde. Zo oud werden de meeste poezebeesten bij ons in huis namelijk.

Maar een mens kan soms wel spijt voelen, deze katten zijn namelijk wel heel erg leuk. Wat zal ik ze gaan missen!!





En dat betekent ook wel minder schoonmaakwerk (vooral stofzuigen en eeuh dweilen), maar ook minder lachen, om al die malle fratsen die ze uithalen. Zo is Mike, de je-weet-wel kater, gek op water en…..je gelooft het niet…….sponsjes! Wat voor sponsjes? Nou, dat maakt eigenlijk niet uit, hij pakt de badspons, de staalspons, het keukendoekje, de schuurspons en als hij de kans krijgt sloopt hij zelfs de filtersponzen uit het aquarium. En sponsjes zijn het leukst als ze nat zijn, dus worden ze gedoopt in zijn eigen waterbak. En Mikey houdt ook van apporteren met……..jawel…….natte sponsjes. Dus krijg je als je niet oplet en rustig tv zit te kijken ineens een natte kledder in je schoot geworpen, terwijl hij je verwachtingsvol zit aan te kijken.







Nikki, de je-weet-wel poes houdt ook van apporteren. Maar dan met piepkleine kraaltjes/steentjes. Die neemt ze in haar bekkie en loopt daarmee parmantig door de kamer. Als je er een te pakken krijgt en weggooit, stuitert zij er vervolgens achteraan en brengt hem netjes weer bij je terug. Nikki is ook een kletskous. Als ze je ziet, begint ze te mauwen, net alsof ze je begroet. En ze is een ongelooflijke knuffel, ze vindt het heerlijk om bij je te zijn, dus zij loopt mij altijd door het hele huis achterna. Dat doet Mike trouwens ook, dus ik heb meestal twee katten in mijn kielzog bij alles wat ik doe.





Ohohoh wat kan een mens soms spijt voelen…..

Veel geluk met z'n drietjes in jullie nieuw huisje, ik kom jullie vaak opzoeken!!

vrijdag 2 december 2011

Vrije hand......

Vanmiddag mag ik weer naar het ziekenhuis. Bewust zeg ik “mag”, omdat de behandeling daar ervoor zorgt dat ik straks weer een gezonde hand zal hebben. De eerste 6 weken na de operatie krijg ik twee keer per week handenfysiotherapie. Daarna nog 6 weken één keer per week. Bij die behandeling zijn een ergotherapeut en een fysiotherapeut betrokken. In mijn geval zijn dat twee leuke vrouwen van ongeveer mijn leeftijd,dus het is meestal ook wel gezellig. 

De eerste twee weken was best wel een beetje afzien De eerste spalk (k.leinert spalk) moest ik dag en nacht om. Er waren haakjes op de nagels van mijn vingers gelijmd en aan die haakjes werden elastiekjes vastgemaakt, die via geleiders naar mijn pols liepen en daar met klittenband werden vastgezet. Het principe hiervan is, dat je niet actief je vingers kunt buigen, omdat ze voortdurend in buigstand gedwongen staan, maar je kunt ze wel actief strekken tegen de weerstand van het elastiek in. Zodra je de vingers ontspant, trekken de elastieken de vingers weer in buigstand. Dit oefenen moet zo snel mogelijk na de operatie starten om verkleving door littekenweefsel te voorkomen. 

Dus startte ik twee dagen na de operatie met oefenen, elk uur 10 keer de vingers tegen de spalk aan strekken. Elk uur, dus ik heb een alarm op mijn telefoon ingesteld dat elk uur afgaat, van 8.00 tot 22.00 uur. Daarna mocht mijn hand in de “nachtstand”, de elastieken gingen eraf en mijn vingers werden gestrekt gefixeerd in de spalk. Dat was elke keer weer even een verademing, want de hele dag je vingers gebogen hebben  is niet echt fijn.

Normaal gesproken hoort bij dit letsel een protocol dat deze spalk vier weken voorschrijft, daarna twee weken een polsband met elastieken. Dan nog zes weken alleen een strekspalk voor de nacht, maar overdag een vrije hand, die echter niet actief gebruikt mag worden, maar waar wel steeds meer mee geoefend mag worden. Ik bof echter: omdat op het moment van de operatie het al drie weken geleden was, dat mijn pees beschadigd was, bestond er meer kans op verklevingen ed. , zodat ik een versneld protocol moet volgen. Dit betekent in mijn geval twee weken de k.leinert spalk, zie foto hieronder.



Dan één week de polsband, waarbij de vingers nog wel voortdurend gebogen staan, maar de pols en de hand iets meer bewegingsvrijheid hebben.


Daarna mag alles er overdag af en jawel……..vanmiddag is het zover! Ik vind het zo spannend, ook wel een beetje eng eerlijk gezegd, want mijn hand lijkt dan ook zo onbeschermd en omdat ik hem absoluut nog niet mag gebruiken voor de komende 6 weken, denk ik dat ik voor aardig wat uitdagingen kom te staan.

Maar de haakjes gaan van mijn nagels en ik kan mijn hand weer eens lekker laten weken in warm water. Douchen moet voorlopig nog met de strekspalk vanwege kans op uitglijden, maar ik heb al bedacht dat ik met hulp vanavond in bad ga. En daar verheug ik me nu al op! 

Ik ga zo lekker naar het ziekenhuis. Weer een stapje vooruit, yes!

Dankjewel voor alle lieve reacties op mijn vorige post. Voor iedereen een lekker weekend en voor degene die Sinterklaas vieren een heerlijke pakjesavond.

Liefs, Mandy

zaterdag 26 november 2011

Zielepinkie


Zo’n 5 weken geleden op 19 oktober had ik een klein akkefietje in de keuken tijdens het koken, nou ja koken, patat bakken. Ik had van alles uit de diepvries gehaald en ontdekte dat de frikandellen tot een grote klomp waren aaneen gevroren.  Om ze los te wrikken zette ik er een mes tussen en duwde met grote kracht. En tja, dat ging dus niet goed. Met gebalde vuist schoof ik over het mes, met als gevolg een snijwondje in mijn pink. Het voelde meteen niet goed, ook al was het niet eens zo’n grote snee, mijn pink voelde vreemd aan, een beetje doof en ik kon hem niet meer buigen. Na wat heen en weer getwijfel toch maar even naar de huisartsenpost. De dienstdoende arts zei dat  het een gewone snee was en gaf de assistente de opdracht het dicht te plakken en te verbinden. Maar na een kleine week ben ik toch maar naar mijn eigen arts gegaan, die het ook niet vertrouwde en mij doorstuurde naar het ziekenhuis. Twee dagen later stond ik geboekt voor een operatie door de plastisch chirurg en wist ik dat er daarna een revalidatieperiode van 12 weken zou volgen. Drie maanden zou ik mijn rechterhand niet actief mogen gebruiken en zou ik niet mogen fietsen,autorijden en sporten. Buigpeesletsel heeft blijkbaar veel tijd nodig om te herstellen. 

De eerste dagen heb ik wat tranen gelaten, van angst voor de operatie, van onmacht omdat het allemaal zo onvermijdelijk was en van verdriet om wat ik allemaal niet zou kunnen de komende maanden. Het voelde in eerste instantie als een groot zwart gat. De operatie stond gepland op 16 november, eerder was niet mogelijk helaas. Omdat ik heel erg tegen narcose opzag, had ik in overleg met de anesthesist gekozen voor lokale verdoving in de vorm van een zgn. zenuw-block. Via de oksel wordt de zenuwbaan die naar de arm loopt verdooft, zodat de arm totaal gevoelloos wordt.  Eventueel zou ik daarbij een soort roesje kunnen krijgen als ik dat wilde. 

Naarmate het steeds helderder werd wat me te wachten stond en ik me daar langzaamaan op voorbereidde, werd ik steeds rustiger. Ik nam veel tijd voor mezelf,was lief voor mezelf en genoot heel erg van alles wat ik nog met twee handen kon doen. Ook kwam er een telefoontje dat er een plekje was vrij gekomen in het operatie schema, zodat ik een week eerder geholpen zou worden. En hoe eerder hoe beter de kans op succesvol herstel van de pees, dus ik was er wel helemaal klaar voor.  

De dag van de operatie was ik behoorlijk kalm en vol vertrouwen heb ik mij overgeleverd aan de goede zorgen van het medisch personeel. Alles ging goed en voorspoedig en ’s avonds lag ik weer heerlijk in mijn eigen bed. Mijn arm was nog volledig gevoelloos op dat moment en ik had dus gelukkig ook helemaal geen pijn. Die sloeg wel ’s nachts in alle hevigheid toe,maar was redelijk goed te onderdrukken met pijnstillers. Twee dagen later mocht ik mij weer melden in het ziekenhuis,dit keer bij de revalidatiearts. Het was nodig ze snel mogelijk met oefenen te beginnen, om allerlei nare bijwerkingen te voorkomen. Daarmee begon een uitdagende periode, niet alleen voor mijn pink,maar ook voor mij als persoon,want oh…..je komt jezelf echt wel tegen dan. Maar dat wordt een ander verhaal een andere keer. Wel alvast een foto van de oefenspalk waar ik twee dagen later mee opgezadeld werd.


 Een aantal mensen hebben aan me gevraagd via de mail of op andere wijze hoe het met mij gaat,omdat ik al zo lang niets meer had gepost. Dat vond ik wel lief.  Het gaat echt goed met me op dit moment en dat wilde ik even laten weten, maar ook even mijn verhaal doen. En dat doet dan ook weer goed. 

Fijn weekend voor iedereen, liefs van Mandy
             

maandag 3 oktober 2011

Boswandeling

Helaas heb ik nog steeds niet het gevoel dat ik een boeiend verhaal heb te vertellen, maar eigenlijk wil ik gewoon iets laten zien.

Terwijl het prachtig weer was en half Nederland aan het strand lag, zijn wij wezen wandelen in het bos. Het voelt als herfst, maar het bos weet het zo net nog niet, alles is nog zo groen. Wat mij altijd zo fascineert is het zonlicht door de bomen, waardoor er wel duizenden kleuren groen lijken te bestaan. Ook al kun je dat met geen mogelijkheid vastleggen op foto, ik blijf het proberen.









Paddenstoelen, ook al zo fascinerend....






En een lief bloemetje, niet echt iets "herfstigs".......


En dan deze twee, allebei zo mooi! Zij zo lief, knuffelend met een boom.......


en hij zo stoer........daar hoort lachen niet bij natuurlijk.


Ook beschadigde bomen zijn mooi.


En dit is het uitzicht vanuit het bos, ook best de moeite waard, niet waar?


Tot een volgende keer maar weer, liefs van Mandy

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...