Welkom



Welkom, leuk dat je langskomt.....

woensdag 1 maart 2017

De winkel van atelier Morganiet is geopend!

Start van de webshop op 1 maart 2017

Na weken van voorbereiding en hard werken is het dan eindelijk zo ver. De winkel van ateliermorganiet.nl is geopend en toegankelijk voor winkelend publiek.


winkel is open

Alle sieraden zijn gefotografeerd en ze hebben allemaal een eigen plekje gekregen in mijn spiksplinternieuwe winkel. Wat een werk om uit te zoeken hoe alles werkt in webshop-land. Dat is nog eens wat anders dan met kralen spelen. Maar het is ons gelukt. En wij zijn zeer tevreden met het eindresultaat. Ik zou zeggen, ga eens kijken in de webshop en laat weten wat je er van vindt. Feedback is altijd welkom.

Terwijl de sieraden wachten op bezoekers, ga ik weer eens verder met het maken van nieuwe sieraden, want dat is er de laatste tijd een beetje bij ingeschoten. De nieuwe sieraden zullen jullie binnenkort wel zien verschijnen in de winkel. Wil je op de hoogte blijven van nieuw aanbod via de mail, schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Wel zo gemakkelijk toch?
Tot dan!

dinsdag 21 februari 2017

Eigen bedrijf gestart!

Was ik vorig jaar nog van plan om weer regelmatig een blog te schrijven. Nou daar is niet echt wat van gekomen, niet waar? Terwijl ik toch stof genoeg zou hebben om te schrijven. Daar ligt het niet aan. Ik ben wel heel druk geweest de afgelopen maanden. Allereerst met mijn nieuwe passie edelsmeden. Het is zo ontzettend leuk, inmiddels volg ik twee keer per week een les bij het kunstencentrum hier in ons dorp. De lerares heeft ontzettend veel ervaring, ze geeft inmiddels al 30 jaar les, maar ze had nog nooit meegemaakt dat iemand zo enthousiast was, dat hij of zij zich voor 2 lessen per week had aangemeld. Nou, ik wel dus. Inmiddels heb ik ook mijn eigen werkplaats thuis ingericht zodat ik ook buiten de lessen om kan smeden. Heerlijk!

Mijn lerares had gevraagd of ik eens wat van mijn eigen werk mee wilde nemen, toen ze hoorde dat ik al zo lang sieraden van kralen maakte. Dat vond ik eerst best wel een beetje lastig. Ik merkte dat ik daar een beetje onzeker over was. Het voelde ook zo kwetsbaar, alsof je je ziel blootgeeft. Tenminste, zo voelde het voor mij. Ik geniet heel erg van het maken van sieraden, maar ik draag ze eigenlijk zelf niet en er zijn ook weinig mensen aan wie ik laat zien wat ik maak. Maar ik heb op een dag toch maar alles wat ik tot dan toe had gemaakt meegenomen naar de les. De reacties van de docente en de andere cursisten waren werkelijk overweldigend voor mij. Ze waren zo bemoedigend en positief. Ik heb het allemaal maar binnen laten komen. Een paar weken later kreeg ik een mail van mijn docente, met de vraag of ik het leuk zou vinden als mijn sieraden geëxposeerd zouden worden in het kunstencentrum. Ik mocht een hele vitrine inrichten met mijn creaties! Weer een drempel die ik mocht nemen. Ik heb het maar gewoon gedaan.

Daarna kreeg ik een voorstel om een keer een proefworkshop te gaan geven in datzelfde kunstencentrum. Zodat ik kon kijken of ik het leuk zou vinden om les te gaan geven in dat wat ik het allerliefste doe en om te kijken of het iets is dat past in het cursusaanbod daar. Inmiddels ben ik begonnen met cursusmateriaal te ontwikkelen, maar waarschijnlijk gaat de workshop pas in het nieuwe seizoen plaatsvinden, omdat het nu te kort dag is om nog iets te regelen voordat de nieuwe folder met cursusaanbod uitkomt. Maar wat in het vat zit verzuurt niet, het is echt iets om naar uit te kijken. Het is eerlijk gezegd ook wel een beetje veel wat er momenteel allemaal speelt in mijn leven.

Hetgeen op dit moment al mijn aandacht vraagt is het opzetten van mijn webshop. Dus toch! In december heb ik namelijk mijn eigen bedrijf geregistreerd bij de kamer van koophandel. Zo spannend! Ik ga mijn sieraden online verkopen en ik ben van plan om te zijner tijd online lesmateriaal aan te gaan bieden, zodat iedereen kan leren hoe ze zelf sieraden kunnen maken. Op dit moment ben ik voornamelijk bezig met het inrichten van de webshop. Daar komt ontzettend veel bij kijken en kost vreselijk veel tijd. Ik was eigenlijk van plan om 1 februari te openen, maar ik ben nog niet klaar. Ik kom ook mezelf nogal tegen in dit hele proces. Jezelf zo zichtbaar maken, dat gaat niet in mijn  koude kleren zitten. Maar ik haal elke keer weer diep adem en ga door waar ik haperde. Dan duurt het iets langer, maar ik kom er wel. Hoe dan ook!

De link van de webshop en de naam van mijn bedrijf houd ik nog even stil. Op dit moment valt er namelijk nog niet veel te zien. Pas als alles operationeel is, laat ik weer van mij horen. Wel alvast een voorproefje van iets van mijn aanbod.

woensdag 21 september 2016

Opsmuk

In 2006 ben ik ermee begonnen, het maken van sieraden. Ik begon met simpele technieken zoals het rijgen van kralen, het liefst kleintjes. Al gauw had ik een hele verzameling waar ik uit kon kiezen. Omdat ik nogal van uitdagingen houd, begon ik al snel met wat moeilijkere projecten. Niet dat het allemaal meteen van een leien dakje ging, maar ik vind dat je van je eigen gemaakte fouten het meeste leert. Uithalen en opnieuw beginnen, dat werkt voor mij heel goed. Ik was echt 'hooked' en kon er uren mee zoet zijn.

Op een gegeven moment had ik zoveel sieraden gemaakt en aangezien ik ze zelf niet graag draag, ben ik in 2009 een webshop begonnen. Vooral om de materiaalkosten wat te drukken, want een beetje mooie kralen zijn niet goedkoop. Die winkel was nou niet wat je noemt een succes, het bleek erg moeilijk om gevonden te worden tussen al die andere sieradenwinkeltjes op het internet. Ik verkocht meer via vrienden en bekenden en maakte zelfs zo nu en dan wat in opdracht. Ook leuk.

In 2012 ontdekte ik het 'bead embroidery'. Dat was iets waar mijn hart echt snel van ging kloppen. Met superkleine kraaltjes borduren om mooie stenen, kralen of cabochons heen op een stevige maar soepele ondergrond, dat was echt mijn ding. Daar kon ik echt al mijn creativiteit op los laten. Ik begon ook zelf cabochons te maken van polymeerklei of medaillons van mooie plaatjes. Een hele tijd was ik zoet met het aanleren van de diverse technieken, maar inmiddels heb ik al aardig wat sieraden gemaakt.


Begin dit jaar heb ik tweedehands een aantal kralenpartijen op marktplaats gekocht en een oude letterkast. Die kasten werden vroeger gebruikt in drukkerijen om de verschillende typen letters in op te bergen, maar vanwege de ondiepe laden met verschillende vakjes zijn ze uitermate geschikt om kralen in te bewaren. Nu heb ik alle kralen op kleur of soort gesorteerd en dat is heerlijk overzichtelijk en goed voor de creativiteit. Alleen al door voor die kast te staan beginnen de ideeën te stromen.


Op het moment dat ik iets afheb word ik onrustig  en wil ik zo snel mogelijk met iets nieuws beginnen. Weer nieuwe kleurtjes en kralen uitzoeken en bedenken wat ik ermee ga maken. En dan zo snel mogelijk beginnen. 'Bead embroidery' is behoorlijk arbeidsintensief, dus ik ben algauw weken met iets bezig, zeker als het een ketting is. Af en toe een hanger tussendoor maken is welkom, dat geeft sneller resultaat. Op dit moment ben ik bezig met een armband


Na 10 jaar kan ik wel zeggen dat sieraden ontwerpen en maken echt mijn ding is. Omdat ik hier zeker mee door wil gaan ben ik aan het bedenken hoe ik mijn ontwerpsels weer bij mensen onder de aandacht kan brengen. Een webshop wil ik niet meer, dus ik denk na over andere manieren. Braderieën afgaan zou een optie zijn of misschien een winkeltje aan huis, daar is ook wel ruimte voor. Op dit moment volg ik een jaarcursus edelsmeden en de docent wil graag mijn werk zien. Wellicht heeft zij nog ideeën over hoe ik dat het beste kan aanpakken. Wat eigenlijk het lastigste is, is dat ik het maken van sieraden heel leuk vind, maar dat iets verkopen niet echt mijn ding is. Dus daar ligt nog wel een uitdaging voor me.  Maar voorlopig bezin ik mij nog op mogelijkheden en vertrouw ik erop dat er wel een manier komt die bij mij past. En ondertussen blijf ik lekker bezig met creëren.

vrijdag 26 augustus 2016

Teer neusje



Heerlijk dit zomerse weer! Ik snak al een tijdje naar tropische temperaturen. Niet dat je mij nu in de zon zult vinden, dat vind ik alleen maar fijn met een strand of zwembad binnen springafstand. Maar dat gevoel van zomer, echt, daar knapt mijn gemoed behoorlijk van op. Er kleeft echter ook een klein nadeel aan.

Lang geleden, heel lang geleden kun je wel zeggen, ben ik ernstig verbrand. Het was 1973 en de zomervakantie was net begonnen. Ook toen was het heerlijk weer en 's avonds zouden we op bezoek gaan bij mijn oom en tante. Zij vierden vakantie op een vakantiepark bij ons in de buurt en ze hadden ons uitgenodigd om 's avonds te komen barbecueën. Tegenwoordig heeft iedereen zo'n buitengrill en is barbecueën tot kookkunst verheven, maar in die tijd was het nog behoorlijk curieus. Mijn oom en tante hadden dat zelfs nog nooit gedaan. Mijn ouders hadden dus alles wat nodig is voor zo'n gezellig eetfestijn meegenomen. Mijn vader stak de barbecue altijd aan door spiritus over het houtskool te gieten, dat even te laten intrekken en er dan vanaf een afstand een lucifer in te gooien. Dat gaf even flinke vlammen, maar daarna begon het wachten  op witgloeiende kooltjes. Als het zover was kon het feest beginnen.  Mijn moeder zette altijd een emmer water klaar voor het geval dat. Nooit nodig gehad dat water. Nu liep het even anders.

Mijn vader had het aansteekritueel weer afgewerkt en alles ging prima. Wist mijn oom veel dat je moest wachten. Hij dacht dat het vuur uit was gegaan en wilde een handje helpen door er weer wat spiritus op te kieperen. Dat ging dus niet goed. Fles in de fik en die fles met inhoud gooide hij over mij heen. Niet expres natuurlijk maar ja ... de gevolgen waren heftig. Die emmer met water had totaal geen nut, want in een mum van tijd was ik weg. Ik heb nooit meer zo hard op klompjes gerend als toen. Mijn dappere vader heeft uiteindelijk de vlammen met zijn blote handen gedoofd. Gevolg: rechterarm en oor verbrand, vier weken ziekenhuis, weg zomervakantie. Dat was geen leuke tijd, geloof me. De methoden die ze in dat (streek)ziekenhuis hanteerden waren, om het zacht uit te drukken, niet van deze tijd.

Ik kwam op een kamer te liggen met twee andere kinderen. Een meisje van mijn leeftijd, dat kokend theewater over zich heen had gekregen en een meisje van twee jaar dat een dagje onbeschermd op het (Nederlandse!) strand had rondgelopen. Ook zij was ernstig verbrand met als gevolg: dikke zwarte korsten op haar ruggetje. En juist dat maakte diepe indruk op mij. Dat de zon dat met je kon doen!

Ik geloof niet dat ik mij toen al iets voornam, maar later toen ik mijn eigen kindertjes kreeg had ik wel steeds het schrikbeeld van dat kleine verbrande meisje voor mij. Dat zou hen nooit overkomen, daar zou ik wel voor zorgen. Nu zou ik liegen als ik zou zeggen dat mijn kinderen nooit (een beetje) verbrand zijn. Maar ik smeerde en smeerde, ik had immers met eigen ogen gezien wat de schade kon zijn als je het niet zou doen.

Maar dan nu.

Een paar weken geleden hadden we ook een paar van die snikhete dagen. Ik zat lekker in de tuin sieraden te maken, onder de parasol. Mike, onze kater, is altijd graag bij je en hij lag dus ook heel de dag buiten.  Maar hij lag wel in de zon. Gruwel dat ik niets in de gaten had!

De dag daarna vond ik al dat zijn neus er zo vreemd uitzag. Hij heeft altijd een roze neusje, maar nu zag het een beetje vuil rood. We maakten er nog grapjes over en noemen hem clowntje. Ach gut, het arme beest.



Het weekend daarna was ik met B. de boot aan het vervoeren, dus ik had Mike twee dagen niet gezien. Eenmaal weer thuis kwam Mike lekker op schoot, even knuffelen, blij dat we elkaar weer zagen. En ik zag dat er dikke donkere korsten op zijn neus zaten. Hij was gewoon verbrand, de ziel.



Toch maar even langs de dierenarts die mijn vermoeden bevestigde. Mike kreeg een ontstekingsremmer en ik de opdracht hem voorlopig uit de zon te houden. Dat was niet zo heel moeilijk want de zon was inmiddels nergens meer te bekennen. Mike leek er overigens niet zoveel last van te hebben. Hij kijkt wel heel zielig op de foto, maar dat komt meer door het flitslicht van de camera. Daar houdt hij niet zo van.

Na ongeveer anderhalve week vielen de korstjes er vanzelf af en kwam er een heel teer huidje tevoorschijn. Een huidje dat nog niet echt tegen zon bestand is en dus beschermd moet worden.



En zo komt het dus dat ik Mike achterna ren met tubes zonnebrandcrème. Een likje maar hoor, maar zoals begrijpelijk vindt hij dat niet leuk. Dus probeer ik hem overdag zoveel mogelijk binnen te houden en dat gaat goed. Hij is gelukkig toch meer een nachtkat.

De dierenarts vertelde dat het wel vaker voorkomt dat katten en honden verbranden, vooral neuzen en oren met weinig pigment schijnen daar gevoelig voor te zijn. Ik heb het gelukkig in mijn leven, met toch een behoorlijk beestenboel verleden, nog niet eerder meegemaakt. Maar met Mike en zijn tere neus blijft het met dit soort dagen dus voor altijd oppassen geblazen

dinsdag 9 augustus 2016

Tijd voor jezelf

Hoe pak je na ruim drie jaar het bloggen weer op? Nou gewoon, door weer te gaan schrijven lijkt me. In de afgelopen jaren is er natuurlijk een heleboel gebeurd, leuke, minder leuke en helemaal niet leuke dingen, maar daar spring ik nu even overheen. Ik ben inmiddels oud genoeg om te weten dat eigenlijk alleen het heden telt. Aan het verleden houd je herinneringen over die je al dan niet wilt bewaren en over de toekomst valt nu eenmaal helemaal niks concreets te zeggen.

Op dit moment ben ik een week alleen thuis. B. en de zoons zitten namelijk in Amerika. De jongste zoon kreeg een paar maanden geleden een uitnodiging van Ro.Blo.x om een developers conferentie bij te wonen in Sa.n Jo.se, U.S.A. Het is zijn lust en zijn leven om games te ontwerpen en zijn inspanningen zijn opgemerkt, vandaar de uitnodiging om daar heen te komen. Wat een opwindende kans voor hem! Nu wil het geluk dat we er geld voor hadden om hem daar heen te laten gaan en zijn vader en oudere broer wilden zich wel opofferen om hem daar heen te begeleiden. Ik mocht (gelukkig) thuis blijven. Voor het eerst sinds heel lang hoef ik nergens voor te zorgen, alleen voor mezelf, de kat en een paar cavia's. Maar die zijn niet zo veeleisend. Niet dat mijn gezin dat wel is, maar nu ik alleen ben merk ik dat ik heel veel tijd over heb. Ik ben de afgelopen dagen vooral bezig geweest met mijn kralen, de hele dag ben ik bezig met sieraden maken. Heerlijk! Het is een hobby waar ik sowieso best veel tijd in stop, maar er lagen een aantal projecten die ik nog af moest maken en waar ik even de schouders onder moest zetten. Nu kon ik er uren ongestoord aan werken. Maar eerlijk is eerlijk, ik zal blij zijn als mijn mannen over een paar dagen weer thuis zijn. Vooral 's avonds is het hier erg stil in huis. En ik ben heel benieuwd naar al hun verhalen. Dat zullen er waarschijnlijk veel zijn.

Gelukkig hebben we daarna nog anderhalve week vakantie met elkaar. Ik hoop echt op nog wat zomers weer. De bedoeling is dat we nog een paar dagen kunnen gaan varen. Een tijdje terug hebben we een weekendkruiser van 7 meter gekocht. Een droom die we samen al heel wat jaartjes koesterden. Het zal wel in mijn genen zitten als echte zeemansdochter. Mijn vader heeft vroeger als 2e stuurman gevaren op een koopvaardijschip, met als bestemming voornamelijk Brazilië en Argentinië. Hij heeft het altijd betreurd dat hij vanwege ziekte afscheid moest nemen van het zeemansleven en ik denk dat als hij nog geleefd had hij erg had genoten van het feit dat we nu een bootje hebben. Helaas mag hij dat niet meer meemaken.

Maar goed, een bootje dus. Op het moment dat wij de boot kochten lag hij in een jachthaven vlak bij Wijk bij Duurstede en dat vonden wij toch iets te ver weg om elke keer heen te rijden. De bedoeling was dan ook dat we een jachthaven dichterbij huis zouden zoeken en de boot daar zelf naar toe zouden varen. Dat is best een tocht waar we ons grondig op hebben voorbereid. Ook al heb je voor deze boot geen vaarbewijs nodig, ik ben toch de theorie daarvoor gaan bestuderen, want ik had geen idee van de regels op en om het water in Nederland. En dat was maar goed ook, want je komt aardig wat aanwijzingen tegen onderweg. We hebben beiden ook praktijkles gehad, vooral om goed te leren manoeuvreren omdat we flink wat sluizen zouden moeten passeren op onze tocht. Gelukkig bood onze vaarleraar aan om ons een stuk van de reis te begeleiden omdat hij het leuk vond om nog eens door Utrecht te varen.

Dus op een mooie vrijdag in juli vertrokken we 's morgens vroeg vanaf de Lek. Vandaar naar Utrecht, waar we dwars door heen zijn gevaren. Wat een prachtige belevenis was dat! Echt heel erg leuk om door die grachtjes te varen. Na Utrecht is onze leraar van boord gegaan en zijn we met z'n tweeën verder de Vecht op gevaren. Ook dat was een heel mooie ervaring. Soms ook wel spannend want we kwamen heel wat bruggetjes tegen waar we voor moesten wachten tot een brugwachter (al dan niet zichtbaar aanwezig) ze voor ons openden. Het was een enerverende dag geweest en we waren helemaal gesloopt op het moment dat we besloten aan te meren in de buurt van Vreeland voor de nacht. We hadden zo'n 11 uur gevaren en waren dik tevreden over hoe ver we waren gekomen. Die nacht hebben we niet echt goed geslapen en we waren alweer vroeg op weg voor het tweede deel van onze tocht. Nog een klein stukje Vecht en na de zeesluis bij Muiden het IJmeer op. Dat was wel even andere koek. Ons kleine bootje schommelde alle kanten op op dat woelige water. Daarna nog het Gooimeer en het Eemmeer over en tot slot de Eem op waar we na een tijdje eindelijk onze thuishaven bereikten. Het was inmiddels 15.00 uur, dus al met al weer een lange vaardag achter de rug. Wat waren we blij en trots dat we ons doel hadden bereikt. We hadden heel veel uitdagingen het hoofd geboden en ontdekt hoe leuk het was om zo'n tocht te ondernemen. De kinderen kwamen ons daar ophalen en thuis hebben we tijdens een barbecue alles in geuren en kleuren verteld.



Sinds ons avontuur hebben we wegens tijdsgebrek niet meer gevaren, maar dat willen we binnenkort dus weer gaan doen. Maar nu gewoon een dagtochtje maken en genieten van de rust op het water.

donderdag 7 maart 2013

Rust in de tent


Inmiddels wonen we alweer een week in ons nieuwe huis en het bevalt prima! Ik begin nu te voelen hoe moe mijn lijf is en Bob en ik op onze laatste reserves hebben door gebuffeld de laatste weken. Het was geen ideale situatie en gaf veel stress, maar gelukkig is nu overal de druk vanaf. Vanaf nu doen we het rustig aan. We willen wel het een en ander veranderen in dit huis, maar hebben besloten dat we helemaal geen haast hebben. Het plan is tenslotte dat we hier nog heel lang blijven wonen. Ondertussen Geniet ik met een hoofdletter!  Wat een heerlijk huis en niet te vergeten tuin. De afgelopen twee dagen was het zulk mooi weer en het was al echt lekker zitten in de tuin. Heel beschut uit de wind was het echt al lekker warm. Jammer dat er weer een winterse periode aan komt, maar ja het is tenslotte maart en die wiebelt lekker met zijn staart.

Het plan was oorspronkelijk dat mijn dochter ook weer bij ons zou komen wonen. Toen wij in augustus gingen verhuizen lieten we de twee oudste kinderen met een gerust hart achter in het dorp waar we zo lang hebben gewoond. Ze hadden allebei een prima baan en een leuke woning en hun vrienden daar. Maar in november belde mijn dochter dat ze haar baan ging verliezen. Ze werkt in de kinderopvang en tja daar zijn allerlei bezuinigingen aan de gang. Om het hoofd boven water te kunnen houden moest haar werkgever allerlei besluiten nemen die in dit geval voor haar niet leuk waren. Ze vertelde dat ze het plan had opgevat om pedagogiek te gaan studeren, thuisonderwijs en vroeg of ze weer thuis mocht komen wonen, omdat ze niet genoeg geld had om haar huis aan te houden daarnaast. Dan zeg je geen nee natuurlijk, maar het was wel even omschakelen. We zaten op dat moment in dat nogal kleine huurhuis en wisten ook niet precies hoe lang dat nog zou gaan duren. Maar goed, ze kwam begin december met al haar spullen onze kant op, die we wel in de schuur konden opslaan gelukkig. Het was niet gemakkelijk en er ontstond al snel de nodige wrijving. Zij woonde inmiddels al een tijdje op zichzelf en was gewend om haar eigen leven te leiden, net zoals wij met z’n drietjes onze routine hadden. Ze was wel heel kordaat en had al snel een andere baan gevonden hier, als invalkracht in de kinderopvang. In principe voor 8 uur per week, maar vanaf het begin werkte ze al drie of vier dagen per week. Maar ze vond het heel moeilijk haar draai te vinden en miste al haar vriendinnen heel erg, want nu moest ze elke keer een uur rijden om iemand te zien. Half februari besloot ze dan ook om toch weer woonruimte en werk te gaan zoeken in de buurt van haar vriendinnen. Gelukkig voor haar had ze binnen een week wat gevonden, twee kamers plus eigen keuken bij iemand in huis. Nu is ze bezig werk te zoeken daar en ondertussen heeft ze nog steeds haar baan hier. Als ze werkt logeert ze gewoon bij ons, we hebben tenslotte kamers zat haha. Maar het was al met al wel een heel onrustige periode met heel veel emoties en spanningen. We hebben echt behoefte aan rust nu. Al die veranderingen en twee verhuizingen in een half jaar gaan je niet in de koude kleren zitten.

Wat echt heel leuk is, is dat ik nu een eigen werkkamer heb. Ik ben een tijdje geleden weer begonnen met het maken van sieraden. Daar ben ik een paar jaar geleden al mee begonnen, maar ik maakte vooral kettingen van kralen, nu ben ik bezig met polymeerklei, zilverklei en het borduren met kralen. Mijn hoofd loopt af en toe over van de ideeën. Nu heb ik een ruimte waar ik alles bij elkaar heb en waar ik alles kan laten liggen waar ik mee bezig ben. Heerlijk! Nu alle dozen zo’n beetje uitgepakt zijn en alles op zijn plek staat, ga ik die kamer inrichten en weer beginnen. Een paar weken voor de verhuizing had ik al een ontwerp bedacht voor een hanger en die ga ik nu verder uitwerken. Ook ga ik bedenken wat ik met mijn werkstukken wil gaan doen. Ik wil ze wel gaan verkopen, maar weet nog niet zo goed hoe. Daar ga ik me de komende tijd mee bezig houden. Tijd voor leuke dingen dus. Een van de kettingen die ik gemaakt heb staat hieronder. Mijn eerste probeersel van kralen borduren gecombineerd met polymeerklei. 


Maar al met al ben ik er heel tevreden mee. En het is zo leuk om te doen, heel rustgevend dat borduren.

Het is een heel verhaal geworden. Ik merk dat ik het weer fijn vind om dingen van me af te schrijven en daar is een blog tenslotte toch voor.
 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...